Τα Φώτα στο χωριό
6 του Γενάρη 2026
Μετά τις γιορτές, έμεινα στο χωριό τελευταίος, μετά της συζύγου μου, όπως κάνω κάθε χρόνο. Δεν μπορώ να συμφωνήσω πως τελειώνουν οι γιορτές νωρίτερα από τα Θεοφάνια. Φυσικά, έχουμε την ευχέρεια, επειδή είμαστε συνταξιούχοι.
Το "Δωδεκαήμερο" σήμερα τελειώνει. "Άμα δεν περάσει ο παπάς με το κουτσιφόκαλο", όπως μου έλεγαν στα μικράτα μου οι γιαγιάδες μου - ήμουν ορφανός από μάνα - "δεν τελειώνει το Δωδεκαήμερο".
Κάθε χρόνο πάμε στην εκκλησία την ημέρα των Φώτων κι όταν τελειώσει η λειτουργία, πίνουμε έναν καφέ και φεύγουμε.
Έτσι κάναμε και φέτος.
Πήγαμε στην εκκλησία, βοήθησα το Γιάννη στο ψαλτήρι - θα ήταν μόνος του - ήπιαμε έναν καφέ και ... φύγαμε. Φορτώσαμε με χιονόνερο, πήραμε το δρόμο για την Αθήνα κι ο Θεός να μας βοηθήσει να περάσουμε τα μπλόκα, χωρίς πολλά εμπόδια. Στη μεγάλη στροφή, έξω από το χωριό, "μάς τέλειωσε το γκάζι"!
Σβήσε, άναψε, πάτα γκάζι... τίποτα! Κι όλα αυτά πάνω στη στροφή...
Άναψα τα αλλάρμ, πήρα την ομπρέλα και βγήκα στο δρόμο, πίσω από το αυτοκίνητο. Έριχνε χιονόνερο κι έκανε κρύο. Τι να σου κάνει το ομπρελάκι;
Έμεινα εκεί μέχρι να συνεννοηθώ με τους μηχανικούς και την οδική βοήθεια. Τηλέφωνα κλπ. Πάνω στη στροφή μείναμε και κινδυνεύαμε άνθρωποι κι αυτοκίνητα!
Ευτυχώς ήρθε ο Ανέστης, ο γείτονας! Με το ζόρι έσπρωξε το αυτοκίνητο στο οριζόντιο χαντάκι, να μην ενοχλεί την κίνηση, κι έφυγε για το σπίτι μαζί με τη Βούλα!
Μπήκα κι εγώ στο αυτοκίνητο και περίμενα το Γιώργο με το όχημα της οδικής βοήθειας.
Κάποτε έφτασε. Φορτώσαμε το αυτοκίνητο για τα Γρεβενά, αλλά ήταν κι αυτό φορτωμένο με την οικοσκευή για την Αθήνα.
Περάσαμε από το σπίτι, ξεφορτώσαμε τα πράγματα και το έστειλα στα Γρεβενά για επισκευή.
"Εσύ το χάλασες, επίτηδες", μου λέγαν όλοι, όσοι ξέρουν την αγάπη μου για το χωριό. "Ήθελες να κάτσεις κι άλλο στο χωριό".
Κι έκατσα για τ' άι Θανασιού!
Χρόνια πολλά, χωριανοί!
