Έξι του Μάρτη έφυγες, μέρα Παρασκευή.
Ξέρεις, εσύ, της εργατιάς ώρες και μέρες σχόλης,
για να ’χει ο κόσμος άνεση και χρόνο να σε κλάψει.
Σένα δεν πρέπουν κλάματα, δάκρυα και μοιρολόγια.
Πρέπουν κλαρίνα και βιολιά και γλέντια ολονύχτια!
Αυτά θα ήθελες εσύ, να στήσεις το χορό,
έτσι λεβέντης που ‘σουνα και σ’ άρεσε η ζωή. *
Τώρα π’ ανθίζει η αμυγδαλιά και πρασινίζει ο τόπος,
τώρα, φίλε μου, διάλεξες να φύγεις, να πετάξεις
μέχρι ψηλά στα Γρεβενά, στους Άγιους Θεοδώρους,
να πάρεις τον αέρα σου, στην πρώτη τη σειρά,
στη "γειτονιά της λησμονιάς", παρέα με τ’ αηδόνια.
Και ν΄ αγναντεύεις, φίλε μου, Μπούρινο και Μπουνάσια,
όπου κρατούν στον ώμο τους το γέρο τους πατέρα,
τον ασπρομάλλη Όλυμπο, που όλα τριγύρω βλέπει.
*
Τώρ’ αγναντεύεις τα βουνά και χαμηλά τον κάμπο
του Καρπερού, της Δήμητρας την ποταμίσια λίμνη.
Τώρα που ‘ρχετ’ η άνοιξη και θα ‘θελες ν’ ανέβεις
εκεί απάνω στα βουνά, στον καθαρό αέρα,
να ζήσεις φύσης ομορφιά, χελιδονιών φτερούγα,
στ’ αγαπημένα μας χωριά, των Γρεβενών λημέρια.
*
Γιώργο μου, συ μου θύμισες τη ρίζα των γονιών μας,
τη Γεωργίτσα του Σαχίν, του Δούκα το τσιφλίκι,
που κατοικούσανε φτωχοί, μα λεύτεροι συνάμα.
Μαύρα τα χρόνια της σκλαβιάς, μαύρα και του Πολέμου.
Μαύρα και του Εμφύλιου, στη Σκλάταινα φευγάτοι.
Κι αφού τελείωσαν αυτά, χειμώνα του πενήντα,
πήρανε την απόφαση την Άνοιξη να φύγουν
και να γυρίσουν στο χωριό να ζήσουν τιμημένοι.
*
Τότε μας γέννησαν κι εμάς, μέσα στο Μάη μήνα.
Έκτο παιδί, εσύ, του Χρήστου και Λισάβως,
Τέταρτο ήμουνα, εγώ, του Γιάννη και Ροϊδούλας.
Όλα ξανά απ’ την αρχή, τα ‘στησαν οι γονιοί μας:
σπίτια, χωράφια, πρόβατα, κήπους, παιδιά, σχολείο.
Και όλους μάς ανάθρεψαν φτωχά μα τιμημένα.
*
Κορίτσια, αγόρια στη δουλειά. Πού να χορτάσουν όλοι;
Τα λιγοστά μας πρόβατα, τα ξερικά χωράφια,
πίνανε τον ιδρώτα μας και διάφορο δεν είχαν.
Πήραν τα μάτια οι τρανοί και φύγαν σ’ άλλα μέρη,
να βρουν δουλειά, ψωμί, φαΐ και προκοπή να δούνε.
*
Μα τα στερνόπαιδα, εμάς, μας έστελναν σχολείο,
να μάθουμε τα γράμματα «να γίνουμε ανθρώποι».
Από τα τέσσερα παιδιά, αγόρια του πενήντα,
πήγαμε δυο στα γράμματα με φτώχεια φορτωμένοι.
Πρώτη φορά στην "ξενιτειά", Κοζάνη, Καλαμπάκα!
*
Ύστερα, ανταμώσαμε στα Γρεβενά, οι τρεις μας,
με το Γιωργάκη, μαραγκό για έπιπλα ωραία,
σ’ ένα λιτό δωμάτιο, ξυλόσομπα, τραπέζι,
τρία κρεβάτια στριμωχτά και μια μικρή ντουλάπα.
Στον "Καραθάνο" τρώγαμε, "Συνάντηση" και "Πίτα".
Μετρούσαμε τα ρέστα μας, να φάμε παγωτό…
*
Στα Γρεβενά Γυμνάσιο, στο Λύκειο πρώτη τάξη
κι ύστερα χωριστήκαμε μόνο για λίγα χρόνια.
Εγώ σπουδές κυνήγησα κι εσύ οικοδομή,
μα ήσουν ικανότατος κι έκοβε το μυαλό σου.
Πρόκοψες πάνω στη δουλειά κι έγινες εργολάβος!
*
Βρήκες και τη Μαρία σου, που τόσο αγαπούσες,
και με αγάπη φέρατε στον κόσμο δυο παιδιά.
Ήσουν περήφανος γι’ αυτά, τα ήθελες αστέρια
κι εκείνα σ’ ανταμείψανε, πήραν τα βήματά σου.
Μηχανικός ο Γιάννης σου κι ο Χρήστος εργολάβος!
*
Στην Ιωνία σμίξαμε και κάναμε παρέα.
Το Σύλλογο ιδρύσαμε, δουλέψαμε μαζί
για την αγάπη του χωριού, τους Άγιους Θεοδώρους.
Τώρα, πια, γέροι ήμασταν και κάθε καλοκαίρι
σμίγαμε πάνω στο χωριό, μακριά από την πόλη,
παρέα με τους χωριανούς, καφέ και τσιπουράκι.
*
Ο Γιώργος πρώτος έφυγε, ο Παπαϊωάννου.
Τώρα μου έφυγες κι εσύ, Γιώργο, με ποιον θα μείνω;
Ο Γιάννης «χάμω» κατοικεί και πάει Γερμανία.
Χάλασε η τετράδα μας, πάει η Γεωργίτσα!
*
Πέρασες – τι δεν πέρασες; - φαρμάκια και γιατρούς!
Τώρα χορταίνεις το χωριό – φίλε μου ξεκουράσου!
Θα ‘ρχονται να σ’ ανάβουνε κεράκι τα παιδιά σου.
Σπίτια και πλούτη άφησες, να ζήσουν, όπως πρέπει
Περήφανο και το χωριό, στα σπλάχνα του, που σ’ έχει!
*
Σε ψάλαμε με τον παπά κι ο φίλος μας ο Γιάννης
ευχήθηκε «ο παράδεισος να ‘ναι προορισμός σου»!
Καλό ταξίδι, Γιώργο μου, μέχρι ν’ ανταμωθούμε!
Τα δέοντα και στους γονιούς, τ’ αδέλφια, τους δικούς μας.
Στα εβδομήντα έξι σου έφυγες, Γιώργο! Γεια σου!
*
Λεωνίδας
*
