Σταγιάδες

Ιερά Μονή Σταγιάδων

13 του Σεπτέμβρη 2026
    Χτες, είχαμε συλλείτουργο στο χωριό μας, τους Αγίους Θεοδώρους Γρεβενών. Αύριο, του τιμίου Σταυρού, θα έχουμε πάλι λειτουργία στο χωριό. Σήμερα, Κυριακή, 13 του Σεπτέμβρη, δεν έχουμε παπά στο χωριό κι από ψες το βράδυ σκέφτηκα να διαλέξω μεταξύ Ανθρακιάς και Σταγιάδων.

    Με περιμένει ο παπά Κώστας στην Ανθρακιά, αν θέλω να πάω και να ψάλω.  Αν δεν πάω θα ψάλει μόνη της η παπαδιά. Υπάρχει, δηλαδή άνθρωπος γι' αυτό.

    Στο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου των Σταγιάδων έχω να πάω εδώ και χρόνια. Κάπως το πεθύμησα, αλλά δεν ήξερα αν έχει λειτουργία σήμερα. Μέσω της Δάφνης - ανεψιάς μου - μπόρεσα να μάθω, αργά το βράδυ με μηνύματα, πως θα έχει λειτουργία..

    Κουβεντιάσαμε με τη Βούλα, τη συμβία μου, κι αποφασίσαμε να πάμε στο μοναστήρι.

    Ξυπνήσαμε στις πέντε το πρωί και φύγαμε στις έξι. Πριν τις εφτά και μισή φτάσαμε στο μοναστήρι. 

    Το πρωινό αεράκι, η ομορφιά της φύσης κι η σιγαλιά έδειχναν πιο ποθητή στα μάτια μας την είσοδό μας στην ιερά Μονή. Άλλωστε ο ψηλός μαντρότοιχος του μοναστηριού σού προκαλούσε την επιθυμία για να μπεις και να δεις από μέσα τις αλλαγές που έγιναν εκεί από την τελευταία επίσκεψη.

    Διαλέξαμε ίσκιο για το αυτοκίνητο και το αφήσαμε στην αυλή. Ρίξαμε μια ματιά στις αλλαγές και τα έργα που έγιναν στην αυλή. Όλα φαίνονταν καλά. Δεν είχαμε χρόνο για χάσιμο. Ο ψηλός μαντρότοιχος μας έδειχνε την επιβλητική και ήρεμη Πύλη της εισόδου στη Μονή.

    Μπήκαμε μέσα στην αυλή. Μια φευγαλέα ματιά σε όλα γύρω ήταν απαραίτητη. Τα παρτέρια ήταν γεμάτα με ανθισμένα λουλούδια, φτιάχνοντας τη μέρα μας από κείνη τη στιγμή! 

    Αντικρύζοντας ένα γύρο τα διώροφα κτίρια με τα κελιά, τις αίθουσες και τα κάθε είδους χρήσης μέρη επανέφεραν το λογισμό στο σωστό και σοβαρό δρόμο του σεβασμού του ιερού χώρου. 

    Κατευθυνθήκαμε προς την είσοδο της εκκλησίας. Εδώ, όπως πάντα, πήραμε τα κεράκια και τα ανάψαμε στις ιδιαίτερες λεκάνες με την άμμο, νερό και την πολυτρύπητη, σα δρεμόνι, λαμαρίνα για να περνάς το κερί στην τρύπα, να στηρίζεται στην άμμο, και να σβήσει από μόνο του, όταν φτάσει η φωτιά στο νερό. Έτσι, δεν απασχολεί τις μοναχές ο κίνδυνος πυρκαγιάς από το άναμμα των κεριών και δεν τους κλέβει χρόνο από την προσευχή τους.

    Ο μικρός ναός συμμάζευε το νου και το λιγοστό φως έδινε την εντύπωση, πως φεύγεις από τούτον τον κόσμο κι οδηγείσαι σ' άλλους τόπους, σ' άλλον κόσμο, μακριά από τα εγκόσμια. Ίσως στον άυλο κόσμο των ψυχών και του πνεύματος.

    Προσκυνήσαμε τις εικόνες και βρεθήκαμε στον κυρίως ναό, όπου ξεχώριζαν τρεις μορφές, ενώ ακουγόταν ελαφρά - σαν από το υπερπέραν - απαλή ψαλμωδία από γυναικείες φωνές. Η Ηγουμένη, η Επίχαρις και μια λαϊκή μορφή, η Ελένη, τέλειωσαν τον Εξάψαλμο κι άρχισαν τον Όρθρο.

    Στο ιερό μπαινόβγαινε ένας νέος ιερέας, ο παπά Κώστας, που πρόσεχε πολύ στο κάθε τι που έλεγε, σημάδι πως θα γίνει σωστός ιερέας, ως προς το τυπικό της λειτουργίας. Τα άλλα είναι θέμα της ψυχής του, του μυαλού του και του προσωπικού του αγώνα.

    Στην είσοδο, στο πρώτο στασίδι, στεκόταν μια ηλικιωμένη μοναχή, η Χαριτίνη, και προσευχόταν ή συμμετείχε στην ψαλμωδία από μακριά. Ζήτησα συγγνώμη και ρώτησα, "μπορώ να ψάλω"; Εκείνη με ρώτησε αν είμαι ψάλτης. "Του χωριού", της απάντησα. Τότε, μου έγνεψε, δείχνοντας την Ηγουμένη.

    Πλησίασα στο αναλόγιο και, αφού συστήθηκα, έκανα την ίδια ερώτηση. "Βεβαίως", μου είπε και μου παραχώρησε μια από τις τρεις θέσεις. 

    -Να πάρουμε όλοι μέρος, της είπα. 

    -Βεβαίως θα συμψάλουμε, είπε κι εκείνη.

    Ήταν τόσο, μα τόσο ευχάριστη η συνεργασία μας και τόσο όμορφα έβγαινε η ψαλμωδία στο χώρο, ώστε να νομίζεις, πως βρίσκεσαι σε άλλη εποχή, σε άλλους κόσμους... 

    Ευχαριστήθηκα πάρα πολύ!

    Τελειώσαμε και βγήκαμε στην αυλή. Η Επίχαρις μας κάλεσε στο μεγάλο, ξύλινο τραπέζι, όπου άχνιζε ο ελληνικός καφές!

    Καθίσαμε μαζί με άλλους, που είχαν έρθει από το Μέτσοβο κι από την Καρδίτσα. Σε λίγο ήρθε κι ο παπά Κώστας. Απολαύσαμε τον καφέ, κουβεντιάζοντας για διάφορα θέματα. Για το μοναστήρι, τις εκκλησίες, τους πιστούς, τα παιδιά και τη νεολαία, για την κοινωνία και το Χριστό.

    Κάποιοι, χωρίς να θέλουν να αποχωριστούν την ομήγυρη, αλλά από υποχρεώσεις, σηκώθηκαν και έφυγαν.

    Κάπου εδώ, όμως, ήρθε ο Δήμος - ένας κάτοικος των Σταγιάδων - και προσέφερε ντομάτες κι άλλα κηπευτικά. "Είναι ο μανάβης μας", είπε με χαμόγελο η Επίχαρις κι εξήγησε πως δεν το εννοεί, αλλά πως είναι αστείο και τον ευχαρίστησε. Αυτός, πάλι, μπήκε καλά στην κουβέντα μας, αφού ήταν γνωστός και τακτικός επισκέπτης. 

    Η Ηγουμένη ήταν πολυδιαβασμένη και γνώριζε πολλά από τη ζωή, για τη ζωή και καθοδηγούσε τη συζήτηση. Πού και πού εκφραζόταν και με γενικές συμβουλές για τους πιστούς.

    Διαλύσαμε την παρέα, είδαμε την έκθεση, αγοράσαμε κάποια από τα πολλά εκθέματα, μας δώρισε κάποιο δικό τους λικέρ, χαιρετίσαμε και φύγαμε ευχαριστημένοι, με την υπόσχεση, πως θα ξαναγυρίσουμε σύντομα.

    Πρέπει να ήταν ένα νέο βάπτισμα αυτή η επίσκεψη. Τελικά, ήταν καλή η επιλογή μας!

    Η Παναγιά ας οδηγήσει τα βήματά μας κοντά της, πάλι !

Λεωνίδας

*